Lukšić, Zlatibor (Supetar, 19. I. 1898 – Split, 19. II. 1969), arhitekt, zapažen po realizacijama stambene arhitekture u Splitu.

Od 1918. studirao je arhitekturu na Tehničkome fakultetu u Beogradu te na Visokoj školi primijenjene umjetnosti u Parizu. Bio je zaposlen 1926–44. kao tehničar u Tehničko-građevinskom odjelu splitske općine, te 1946–65. u Građevno-projektantskom uredu za Dalmaciju (od 1949. AGB Projektant – Split). Bavio se uglavnom stambenom arhitekturom te je u međuratnome razdoblju u Splitu izveo niz zgrada, među kojima se ističu zgrada Vidović (1928), uglovnica Kučić/Orebić (1933) i monumentalna palača Ivanišević (1940) u Ulici kralja Zvonimira, stambeno-poslovna palača Osiguravajućega društva Croatia u Sinjskoj (s K. Gamulinom, 1930), stambena zgrada Senjanović na Prilazu Vladimira Nazora (1932), vila Budva (1934) i nekoliko stambenih zgrada (1936) u Vukovarskoj, zgrada Viđak u Glagoljaškoj (oko 1936), uglovnicu Štambuk na raskrižju Kliške i Bihaćke (1939) te stambeno-poslovna zgrada Bui u Tolstojevoj ulici (1942). Nakon II. svjetskog rata izveo je naselje za radnike u Zrinjsko-Frankopanskoj ulici na Poljudu (s D. Vesanovićem, 1949), zgradu suda s dvoranom u Ulici Domovinskoga rata (danas Pravni fakultet, 1949–51., 1954), stambenu zgradu s ekonomičnim stanovima tipa Lukšić u Ulici Hrvatske mornarice (1961), stambenu zgradu u Ulici slobode (1963) i na Mažuranićevu šetalištu (1964), te stambeno-poslovni kompleks Slobodne Dalmacije u Ulici Hrvatske mornarice (1964). Izveo je i zgradu osnovne škole u Solinu (1950), stambene zgrade u Kaštel Lukšiću (1953) i Sinju (1958), stambeno naselje u Mostaru (s D. Vesanovićem, B. Gruicom, V. Grospićem, i S. Muljačićem), dječji vrtić u splitskom predjelu Brda (1959) i dr.